Birçok bankada müşteri kavramı her sistemde ayrı tanımlanır. Çekirdek bankacılık sisteminde bir müşteri numarası, kart sisteminde bir başkası, kredi sisteminde üçüncüsü ve dijital kanallarda dördüncüsü vardır. Tek bir kişi üç sistemde, adının üç farklı yazımı, iki güncelliğini yitirmiş adres ve artık kimsenin açmadığı bir telefon numarasıyla kayıtlı olabilir. Her sistem kendi başına çalıştığı sürece bu parçalanmışlık gizli kalır. Banka birleşik bir görünüm, bir risk analizi veya kişiselleştirilmiş bir hizmet istediği anda sorun gün yüzüne çıkar.
Önemi veri hijyeninin çok ötesine geçer. Müşteriyi doğru tanımak; müşteri tanıma yükümlülüklerinin, kredi riski yönetiminin, dolandırıcılığın önlenmesinin ve hatta kârlılığın dürüstçe hesaplanmasının temelidir. Banka üç hesabın, iki kartın ve bir kredinin aynı kişiye ait olduğunu söyleyemiyorsa, ne o kişinin toplam risk tutarını ölçebilir ne de şube ve uygulama genelinde tutarlı bir deneyim sunabilir. Tüzel kişiler ve aralarındaki ortaklık, temsil ve kefalet gibi ilişkiler, düz bir müşteri tablosunun modelleyemeyeceği ek bir katman oluşturur.
Mimari yanıt, teknik literatürde taraf ana verisi olarak bilinen, taraf için tek bir doğruluk kaynağıdır. Bu modelde gerçek kişiler, tüzel kişiler ve hatta vekiller veya lehtarlar gibi ara roller, genel taraf kavramı altında yer alır ve aralarındaki ilişkiler açıkça saklanır. Ana sistem her tarafın altın kimliğini tutar, diğer tüm sistemlerin yerel tanımlayıcılarını bu kimliğe eşler ve değişiklikleri API'ler ve olaylar aracılığıyla tüm tüketicilere yayımlar. Operasyonel sistemler kendi verilerini tutmaya devam eder, ancak artık doğruluk kaynağı değildir.
İlk pratik husus eşleştirme ve birleştirme kurallarıdır. İki kaydın aynı kişiye ait olduğuna karar vermek, ulusal kimlik numarası veya sicil numarası gibi deterministik kuralları, ad ve doğum tarihi benzerliği gibi olasılıksal kurallarla birleştirir. Bu kurallar şeffaf, ayarlanabilir ve gözden geçirilebilir olmalıdır, çünkü her yanlış birleştirme iki kişinin hesaplarını birbirine bağlayabilir. Örneğin iki kayıt benzer bir ada ve aynı doğum tarihine ancak farklı adreslere sahipse, sistem bunları otomatik olarak birleştirmek yerine insan incelemesi için işaretlemelidir.
İkinci husus ilişkilerin modellenmesidir. Kurumsal bankacılıkta asıl değer ağı anlamaktan gelir: hangi şirketlerin bir holding grubuna ait olduğu, imza yetkisinin kimde olduğu, hangi kişinin hangi krediye kefil olduğu. Bu ilişkilerin hem sorgulanabilmesi hem de denetlenebilmesi için bir türe, bir başlangıç ve bitiş tarihine ve kayıtlı bir kaynağa ihtiyacı vardır. İyi bir model, bankanın belirli bir ekonomik gruba toplam risk tutarının ne olduğunu sormasını ve elle birleştirilmiş bir elektronik tablo yerine tutarlı tek bir yanıt almasını sağlar.
Taraf ana verisi projelerindeki olağan tuzaklar tanıdıktır. Birincisi, tüm sistemleri aynı anda taşımaya çalışmak; bu, projeyi ara sonuçları olmayan çok yıllı bir programa dönüştürür. İkincisi, veri sahipliğini ihmal etmek; her özniteliğin kalitesinden hiçbir iş birimi sorumlu değilse ana veri birkaç ay içinde yeniden kirlenir. Üçüncüsü, ana veriyi API'ler ve olaylar olmadan kurmak; böylece diğer sistemler veriyi gecelik dosyalarla almak zorunda kalır. Dördüncüsü, geçmişi göz ardı etmek; bir banka, geçmişte belirli bir tarihte bir taraf hakkında ne bildiğini yeniden oluşturabilmelidir.
Niadad'ın Ashna platformu («آشنا») tam olarak bu rol için tasarlanmıştır: gerçek ve tüzel kişilerin ve aralarındaki ilişkilerin birleşik yönetimi, yapılandırılabilir eşleştirme kuralları ve değişikliklerin API'ler ve olaylar aracılığıyla yayımlanması. Niadad'ın bankacılık programında Ashna, kimlik katmanı ve API ağ geçidinin yanında taraf ana verisi olarak yer alır; böylece operasyonel sistemler, dijital kanallar ve analitik, müşterinin kim olduğuna dair tek bir ortak tanım üzerinden çalışır.
Taraf ana verisi bir bankanın yürütebileceği en göz alıcı proje değildir, ancak neredeyse tüm göz alıcı projelerin ön koşuludur. O olmadan YZ yanlış verilerle eğitilir, müşteri 360 görünümü eksik kalır ve risk yönetimi tahmine dayanır. Onunla birlikte sonraki her proje sağlam bir zeminden başlar. Bir banka taraf verisini bir departman meselesi olarak değil de ortak altyapı olarak ne kadar erken ele alırsa, yol haritasının geri kalanı da o kadar erken ulaşılabilir hâle gelir.